Antoni Garibaldi

Wat je denkt

Ik zeg: "Ik zou een relatie met jou niet volhouden."
En denk daarna: "En ben nota bene verliefd op je geweest."
Ik zeg: "Je praat veel over jezelf en daar kan ik in een relatie niet goed tegen."
En denk daarna: "Die eigenschap viel me in de wolk van verliefdheid nooit op."
Ik zeg: "Maar ik vind je niet arrogant."
En denk daarna: "Misschien ben je het wel, maar wil ik het niet zien."
...
Ik zeg: "Volgens mij wil hij meer dan alleen vriendschap."
En denk daarna: "Projecteer ik mezelf op hem? Dus toch."

Tussendoor lach je en later zeg je: "Ik vond het grappig toen je zei dat je gek van me zou worden als we iets zouden hebben."
Daarna zeg ik: "Hoezo? Een compliment is het niet."
Je zegt: "Nou en?"
En wat je denkt weet ik niet.

De buitenkant

Je eigen spiegelbeeld hoor je te herkennen, vooral als je het dagelijks ziet. Ik zag mezelf, maar ik wist dat ik het niet was. De spiegel was echt, maar degene die ik erin zag was iemand anders. Iemand die exact op mij leek, mijn bewegingen volgde. Maar hij was trager en de blik in zijn ogen was niet de mijne. Van de vertraging maakte ik gebruik door de spiegel te kussen, heel even en heel snel. Ik trok me terug en wanneer mijn reflectie zijn lippen tegen het glas legde (van de andere kant natuurlijk) tikte ik er met een vinger tegenaan. Hij trok zich terug, ik voelde de tik.

Aan Sjoofie: Fuif

Beste Sjoofie, Mooi, dan kan ik wel. Mijn huidige agenda gaat niet verder dan 27 juli, dus ik had op 9 augustus logischerwijs nog niks staan. Ik heb je desalniettemin genoteerd in het notitiegedeelte van deze zelfde agenda onder de noemer 'Sjoofies hippe verjaardagsfuif'. Indien je bezwaar hebt tegen die noemer ben je vrij er commentaar op te geven, maar voor verandering zal dat niet zorgen; ik kras niet graag in mijn agenda en van Tipp-Ex krijg ik jeuk. Gummen is geen optie, want de inkt van mijn Bic-pen is nogal hardnekkig. Maar waag het niet de pagina tussen twee of meer vingers of enig ander instrument te vatten en uit zijn ringbandje te scheuren, want dat vind ik niet leuk. Van andermans spullen moet je sowieso afblijven, mits de eigenaar toestemming gegeven heeft zijn eigendom te laten aanraken door een ander. En die toestemming krijg je in het geval van mijn agenda niet. Dat kun je jammer vinden, maar ja, het leven kent altijd wel ergens tegenslagen. Maar gelukkig ken ik jou goed genoeg. Je zal het geenszins erg vinden dat je feest in andermans agenda een benaming krijgt die jou niet zint. Sterker nog: wellicht vind je 'Sjoofies hippe verjaardagsfuif' helemaal niet zo tenenkrommend als ik in de eerste instantie dacht. In dat geval doet het mij deugd dat ik jou niet heb geërgerd, want als een pleziertje van mijn kant ten koste gaat van het gemoed van een ander dan voelt het vaak toch iets minder fijn. Als je meer toelichting over bovenste zaak wilt verkrijgen, dan kun je mij bellen of mailen, indien nodig kun je zelfs een afspraak maken enig euvel mondeling te bespreken in het directe bijzijn van elkaar. Mijn nummer en e-mailadres heb je. Groeten, Antoni P.S.: Ik heb er ook al zin in!

Duimschroef

De schroef zat los, hij rammelde in mijn vlees en nagel. Aandraaien was de logische oplossing en dat deed ik. Maar vreemd, ik kon me niet herinneren dat de schroef zo lang was? Sterker nog: ik had geen idee hoe die schroef in de eerste plaats in mijn duim terecht was gekomen. Na het eruit draaien van het ding begon mijn duim pijn te doen. Ik keek door he gaatje dat perfect rond was. Ik zag de mensen om mij heen. Met mijn vader richting, conciërge die wellicht EHBO-spullen had. We werden doorverwezen naar een lokaal met een letter en een cijfer in een noodgebouw met een kleurtje. We moesten wachten, maar ik had geduld. Het deed nauwelijks pijn en het bloedde niet, al was de wond wel vochtig en rood.
Het gaatje was verdwenen. Verbaasd bekeek en betastte ik mijn duim. Er was een vaag litteken zichtbaar. Ik voelde waar de hechtingen gezeten hadden. 'Zijn we door de tijd gereisd?' vroeg ik mijn vader. Een andere verklaring kon ik niet vinden.

Melancholie

staat voor

me·lan·cho·lie (dev; melancholisch/melancholiek, melancholicus) 1 zwaarmoedigheid, droefgeestigheid

Hoe kun je terugverlangen naar iets dat je nooit gekend hebt? Ik ben te jong om melancholie te kennen. Natuurlijk kijk ik wel eens terug op jeugdherinneringen, maar dan overkomt me eerder een gevoel van nostalgie dan van melancholie.

En toch melancholisch. Ja, anders dan dat kan ik het niet omschrijven. Ik geloof graag dat ik een oude ziel heb, dat ik in vorige levens al ontzettend veel heb meegemaakt. Maar mijn huidige herinneringen reiken niet verder dan alleen dit leven. Dat verklaart waarom ik mijn melancholie niet kan duiden. Ik verlang terug naar dingen uit vorige levens.

Ik hoef alleen maar iemand aan te kijken en vaak zie ik dan al of iemand een oude ziel heeft of niet. De ouderdom van de ziel heeft niets te maken met je leeftijd of met je intelligentie. Het is een vorm van aangeboren wijsheid die uit de ogen blijkt. Ik kan er de vinger niet precies op leggen en dat hoeft ook niet. Gelukkig.